Frå no av kan de følgje meg på:

camillaiverda.net

Eg reiser til Kina den 24. juli og skal etter planen vere der til 24. januar. Eg har høyrt at wordpress er blokkert i Kina og eg har difor flytta bloggen min til ei ny adresse som eg håpar å kunne ha fri tilgang til frå Kina. Layouten er litt annleis, men innhaldet er det same sånn i det store og det heile.

Håpar de tykkjer det er umaken verdt å klikke dykk vidare! Om det vert som eg førestiller meg kjem eg til å skrive ein del om mine opplevingar på reise og som fastbuande i Kina. For meg er Kina eit utruleg merkverdig land, og eg har oppdaga med gru kor mykje eg ikkje anar om Kina. Eg har lese eit par bøker, Ville svaner av Jung Chang og Kina – en reise på livets elv av Torbjørn Færøvik. Begge veldig gode bøker som stadig får meg til å kjenne meg heilt grønn på kinakunnskap. Og no fer eg til Kina.

Fortsetjing følgjer på camillaiverda.net.

Eg likar å sjå på alle dei som ikkje tok hinta og som må kave seg i hus med parasollar, solsenger, bøker og ungar. Ungane plaskar og frydar seg i dei nye lunka dammane medan foreldra stressar og masar. Dei burde plaske litt sjølv, tykkjer no eg.

Det kjekkaste er når eg sjølv blir tatt på fersken av ei flo. Gjerne når eg er for langt vekke heimefrå til at eg gidd prøve å komme meg heim tørr. Då kan eg berre tusle vidare og plaske berrføtt i små dammar medan eg kjenner på dei kjisjblaute kleda mine og morar meg over at eg ser ut som ein halvpjusk nybada pus. Luksus å tusle i lunka trollkjæringregn!

Det kan vere som eit falleferdig hus der du i staden for å gå steg for steg i gjenoppbygginga stormar midt inn i huset for å halde det oppe for alt i verda. Rundt deg rasar det og du berer stadig meir av det byggverket du så gjerne vil sjå heilt og sterkt. Det kjem til eit punkt der du må anerkjenne at det ikkje er meininga at du skal vere eit anna menneske sin einaste berebjelke i livet og at det du gjer for å oppretthalde skaper ei avhengigheit som paralyserar meir enn den utrustar.

Deretter kjem det som kanskje er vondast, å sleppe det som du har halde av all di kraft. Det kan kjennast som eit svik idet du river deg laus og ser stokk falle over stokk. Alt du har gjort hånler “tåpeleg,” “naiv” og “forgjeves” imot seg. Men det er berre delvis sant.

Det å stå med nokon som har det vondt og støtte dei i deira gjenreising og sjølv å kunne lene deg på andre når behovet er der er ein god ting, men det gjer vondt både for deg og dei idet du vert den som berer heile deira liv. Berre Gud har kraft til slikt.

Ein av dei tinga som har oppteke meg, utanom at skulen nermar seg avslutning med eksamen og slikt, er at eg førebur meg på eit halvt år utveksling i Kina og 30 studiepoeng i mandarin (kinesisk) frå og med hausten. Eg aktar å blogge frå Kina, men eg veit ikkje heilt korleis enno. WordPress er blant dei sidene som vart sperra av kinesiske myndigheiter i anledning 20-års jubileet for studentopprøret på Tiananmen, Den Himmelske Freds Plass. Eg veit ikkje om det er midlertidig eller kva som er greia. Eg er så vidt begynt å innsjå kor overveldande mykje eg ikkje veit om Kina. Håpar å finne ut litt i det minste. Spanande, spanande!

Difor ++ har eg ikkje blogga. Jaja.

Fine, lange kveldar og ei sitring i magen… Berre tenk på alt det spanande!

Ein ting eg likar med tre er at dei berre står der. Somme tider blir eg nesten sett ut av å oppdage alle dei tinga som berre står der utan å gjere noko som helst samstundes som dei gjer alt dei kan i heile verda. Tre berre står der heilt urørlege om ikkje vinden eller noko anna rører ved dei. Likevel står dei der og gjer så mykje! Dei veks og strekker seg mot lyset medan dei sug til seg vatn og næring frå jorda. Dessutan gjer dei lys om til energi og CO2 om til oksygen. berre ved å stå der og vere. Det er det mest naturlege i verda!

.

Ok, kva trippar ho på no, tenkjer du kanskje no.

Det skal eg seie deg. Eg trippar på fjelluft, vår og stillheit og på det faktum at det meste som veks ikkje stressar med å vekse, men berre gjer det på ein heilt avslappa, nesten nonchalant måte. Samstundes er det ein slags iver i det heile som stadig strekker greinene og stammen lenger og lenger og let det vekse fram stadig nye lauv år etter år.

Naturleg sett veks ingenting fordi det sjølv fokuserar på det eller går inn for det, vekst berre skjer fordi det har potensiale i seg og forholda ligg til rette for det.

Eg vil vere som eit tre innvendig. I det ytre set eg stor pris på å kunne bevege meg rundt og eg kunne ikkje tenkje meg å vere fysisk lenka til bakken. Inni meg, derimot, vil eg gjerne vere som eit tre.

Tenk deg ein perfekt augeblink. Ein verkelek djuptgåande, perfekt augeblink der alt berre stemmer og du kjenner at alt tungt og vondt berre fordampar for sola og etterlet deg lett og fri. Eller kanskje det motsette, ei så altomfattande trist tungheit at du ikkje ser anna enn støvet på føta dine og som legg seg over absolutt heile deg. Eventuelt kan du tenkje deg at du er verkeleg forelska for første gong og berre kjenner det fyller heile deg med kriblande, ekstatisk spenning.

Tenk deg deretter at du skal fortelje nokon om dette. Du kan fortelje ein del om det og gje ei skildring av ein del ytre ting og omstendigheitene rundt, men å verkeleg gjengje fylda augeblinken på ein måte som den du snakkar til kan ta inn over seg er ei utfordring dei færraste kan overkomme med suksess. Kanskje er du heldig og den du snakkar med har ei eiga erfaring å samanlikne det med og forstå det gjennom. Om ikkje er du nesten sjanselaus.

Somme tider opplever eg det litt slik med Gud. Livet med Gud er mykje meir enn slike augeblinkar, poenget mitt er at det kan kjennast ca like vanskeleg å forklare for andre kva som er greia. Eg kan fortelje om det eg har sett, hørt, opplevd og tenkt, men sjølve den åndelege realiteten i det er det berre Gud sjølv som kan formidle.

Min knappaste ressurs er tid! Tid som er ein konstant og alle har likt av, kor absurd er ikkje det?

Filmen Click handlar om ein mann som får ein verkeleg universell fjernkontroll slik at han kan spole forbi bilkøer og andre keisame ting i livet. Det viser seg at fjernkontrollen har ein innebygd funksjon for å spole automatisk over visse hendingar, og plutseleg er fleire år gått for hovudpersonen utan at han kan gjere noko med det. Han vert konsernsjef men sviktar familien. Til slutt dør han, men vaknar frå draumen med openberringa av kva som eigentleg er viktig i livet og at han må nyte livet medan det held på.

Eg kjenner meg litt som den mannen i Click til tider. Eg har ikkje møtt nokon krysning mellom ein gal professor og ein engel og har ikkje nokon fancy fjernkontroll, men somme tider går tida heilt over styr for meg. Eg kjenner meg drassa bakpå eit lass eg helst vil hoppe av. La meg heller sitte i vegkanten ei stund og berre sjå på ting.

Vanlegvis tenkjer eg at berre eg blir ferdig med det og det eller kjem dit eller har det eller då eller eitt eller anna kjem eg til å få mykje meir og betre tid og kan nyte det heile. Til dømes no tenkjer eg at når berre sommaren kjem, då skal eg gjere lite og vere mykje. Av erfaring veit eg at det ikkje blir slik. Eg har innsett at eg er nøydd til å fange tida i det livet eg lever i dag, elles blir det berre vas.

Eg må bestemme meg, eg vil ikkje spole gjennom livet mitt, det er for kort, skjørt og alt for verdifullt til det! Håpar eg skjønar korleis eg får det til i praksis. Eg er ansvarleg for å forvalte tida mi, og håpar eg snart får vet til å gjere det!

Ein eg ikkje kan unnlate å nemne er Alejandro. For eit halvt år sidan jobba han med nokre ledningar på eit stillas, fekk støt og datt ned 3-4 meter. Han vart lam frå livet og ned og har gått frå å vere forsørgar til totalavhengig. No bur han saman med mora, søstrene, ei niese og ein svoger i ein landsby utanfor Cochabamba. Eit pastorpar tilknytta menigheita La Palabra de Fe tok oss med til han og vi bad for han. Etter ei veke reiste vi dit igjen og held fram med å be. Vi såg Guds kraft ved tru verke i Alejandro. Tidlegare har han berre bevegd seg ufrivilleg og hatt delvis følelse i huda av og til. Han har gått til elektrosjokkterapi for musklane og brukt eit korsettaktig belte som støtte for ryggen i treninga. Då vi bad skjedde det ting. Han tok til å bevege beina, først ei tå og så låra. Det var ikkje ufrivilleg slik som før, men han kontrollerte sjølv rørslene. Sjølvsagt har eit halvt år til sengs sett sitt preg og han har ikkje muskelmasse nok til å bevege seg fritt, men det var nerveimpulsar frå hjerne til muskel som ikkje var til å ta feil av. Han ville prøve å stå, og med to som støtta han mellom seg skubba han frå i golvet under seg. Korsettet han hadde brukt trengte han ikkje, ryggsmerter var det ikkje spor av. Vi har oppretta eit fond for opptrening av Alejandro slik at han kan få den terapien han treng. Det vi såg er starten på eit under, eit under undervegs. Ingenting er umogeleg for Gud!

Vi har også latt oss sjølve lamslå av den utruleg kule naturen i Bolivia. Vi køyrde opp til ca 4800 moh og skulle derifrå gå opp til ca 5400. Sjølve byen Cochabamba er på 2500, så litt høgdetrening hadde vi, men ikkje all verden. Når kvilepuls er 120 og du vert kortpusta av å ete veit du at du er høgt oppe! Vi gjekk i nesten to timar oppover med jamnlege pausar, steinplukking, fotosessions og djup, konsentrert pusting. På toppen såg vi byen i det fjerne, spisse steintoppar på alle kantar og ein og annan tøffing av ein lama. Ned att sprang vi i den singelaktige steinmassen medan vi lo opp det vi hadde av ekstra luft. Det heile var ei fantastisk om enn halvabsurd oppleving. Absolutt å anbefale!

Same kveld skulle vi undervise på ein liten bibelskule og eg oversette i tre timar, noko som gjekk mykje lettare enn eg hade frykta. Dessutan har vi vore på dugnad og mala menigheitslokalet, vi har vore på marknaden og fylt kofferten og gjort ein del andre småting som ikkje er like interessant for alle. Det som for meg har betydd mest er den kontakta vi har fått med enkeltpersonar og korleis vi har fått bringe noko positivt i forskjellige menneske sine liv.

Akkurat når vi var vande til tid og mat og var blitt kjent med folka var det tid for retur. Etter nokre dagar i heimlandet er vi framleis passe døgnville og eg for min del hadde gjerne blitt lenger i Bolivia. Men det er godt å vere heime og.